انتشارات مرسل منتشر کرد :این اثر گزیده ای از شاهنامه ی حکیم ابوالقاسم فردوسی است. این کتاب در قالب نثر جهت مطالعه ی آسان علاقمندان شعر و ادب پارسی گردآوری شده است، تا هم زمینه ی خواندن کل اثر بدیع فردوسی کبیر را فراهم آورد و هم مهم ترین قسمت های شاهنامه را در مجموعه ای جداگانه به دست دوستداران آن شاهکار برساند. در انتخاب داستان ها به تقدم آن ها در کتاب اصلی توجه شده است تا پس از ارائه ی مجموعه ی کامل، از نظر ترتیب زمانی وقایع، مشکل وجود نداشته باشد.شاهنامه نگاهبان راستین سنت های ملی و شناسنامه قوم ایرانی محسوب می شود. شاید بدون وجود این اثر بزرگ بسیاری از عناصر مثبت فرهنگ آبا و اجدادی ما در طوفان حوادث تاریخی نابود می گشت. شاهنامه نبرد خوبی و بدی را روایت می کند و پهلوانان، جنگجویان این نبرد دائمی در جهان هستند. دیدگاه فردوسی و اندیشه حاکم بر شاهنامه همیشه خوبی ها در برا بر ستم و تباهی را پشتیبانی می کند.در بخشی از کتاب گزیده ای از داستان های شاهنامه؛ سام (جلد اول) می خوانیم:سام پس از آگاه شدن از هویت واقعی سیندخت، او را زنی خردمند و با فراست یافت و بدو گفت که دل خوش دار، من، شما را مردمی نژاده و بزرگ زاده می بینم که شایسته ی وصلت با خاندان نریمان هستید. بدان که من زال را با نامه ای به سوی منوچهر فرستاده ام و امید فراوان دارم که پادشاه با او بر سر مهر آید و بدو اجازه ی وصلت با رودابه را دهد.سیندخت بسیار خرسند شد و سواری به قصد رساندن مژده ی رفع خطر، به سوی مهراب فرستاد تا او را نیز از دلهره و نگرانی رها سازد. سام نیز سیندخت را هدایای فراوان بخشید و خلعت نیکویش داده، به سوی کابل روانه اش نمود تا با دلی آرام تر به انتظار زال بنشیند. پهلوان هر آنچه که در کابل داشت، از کاخ و باغ گرفته تا کشتزارهای آباد را به همراه چهارپایان دوشیدنی و گستردنی ها و پوشیدنی های نفیس، به همسر مهراب بخشید تا نشان دهد که دخت او را به عروسی خویش پذیرفته است.از آن سو، زال به نزد پادشاه رسید و در مقابل او بر خاک بوسه زد. منوچهر به او گفت که از خاک برخیزد و احترامش نمود. زال به نزدیکی پادشاه رفت و گوش به سخنان وی سپرد که از رنج راه می پرسید. زال، پاسخش داد و بدو گفت که به فرّ تو، رنجی نمی بینم. پس از رد و بدل شدن سخنانی از این دست، پهلوان جوان، نامه ی پدر را تقدیم پادشاه نمود.منوچهر نامه را خواند و پس از آن به زال گفت که از کار تو مرا رنجی در دل حاصل شده است، ولی من بر آنم که کام تو را برآرم و به آرزویت برسانم، ولی پیش از آن، دمی بیاسای و به بزم بنشین تا فکری کنم و تو را پاسخ دهم. خوانی آراسته و بزمی برپا شد. آنگاه بزرگان به شادی نشستند و غم از دل بپرداختند. پس از آن بزم و رامش نیز، زال به خلوت خویش رفت تا ببیند که چه پیش می آید. پادشاه اما، پس از رفتن او نتوانست از ستودنش خودداری نماید و بر او آفرین کرد.فروشگاه اینترنتی 30 بوک