حسین صفا در ۳۰ آذر ماه ۱۳۵۹ در تهران به دنیا آمد. او اصالتا آذری است. از نوجوانی تحت تاثیر عمویش به شعر و ترانه علاقه‌مند شد و سرودن را آغاز کرد. او هم در قالب غزل و هم سپید شعر سروده و کتاب‌هایی چاپ کرده، اما عمده شهرتش در میان مردم به خاطر ترانه‌هایی است که خوانده شده و بر لب‌های مردم جاری است. آخرین آثار شنیده شده از او آلبوم «ابراهیم» محسن چاوشی است که تمام اشعار این آلبوم، غزل‌هایی از کتاب «منجنیق» اوست. حسین صفا یک شاعر پیشرو است و پیشنهاد‌های منحصر به فردی به شعر و ترانه امروز فارسی ارائه داده است. او بیشتر خودش را شاعر می‌داند تا ترانه سرا. حسین صفا برای اولین بار در سال ۱۳۸۸ کتاب شعری از خود منتشر کرد که شعرهایش از بیست سالگی تا آن موقع یعنی از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۷ را شامل می‌شد. قالب این اشعار غزل بود و یک مثنوی. این مجموعه شعر «کنار پلهٔ تاریک و چند غزل برای زنم» نام داشت. مجموعه دوم او نیز «وصیت و صبحانه» در قالب غزل سروده شده بود، اما مجموعه بعدی اش «من کم تحملم» ترانه‌ها و شعر‌های محاوره‌ای او را شامل می‌شد که تجربه متفاوتی از سرودن‌های حسین صفا را به خوانندگان ارائه می‌داد. همچنین در سال‌های بعد او دو مجموعه شعر سپید نیز با نام‌های «صدای راه پله می‌آید» و «نرگس» به ترتیب در سال‌های ۱۳۹۳ و ۱۳۹۶ منتشر کرده است. حسین صفا با آگاهی و تسلط به ادبیات فارسی کهن و معاصر، توانسته سبک و سیاق جدیدی در شعرهایش داشته باشد. در زبان شعری او هم رد پای اشعار بیهقی و عبید زاکانی دیده می‌شود و هم نیما یوشیج، اخوان، اشعار رضا براهنی و یدالله رویایی. اما بیشترین تاثیرپذیری‌های او را در شعر از «احمدرضا احمدی» شاعر موج نو و «حسین منزوی» غزلسرای معاصر می‌توان دید.