روی دیگر حکایت های نانوشته، نخستین رمان یوسف عزالدین نویسنده ی کرد عراقی است و نقطه ی عطف آن، غلبه وجه روایی چندلایه و مبتنی بر کشف ناشناخته های غریب و تو در توی اثر بر شخصیت پردازی و اندیشه پردازی نهان شده ی آن است. یک لایه ی آن، که در زمان معاصر می گذرد، داستان نوا معشوق راوی و خانواده اش و ماجراهای راوی با پدربزرگش است و لایه ی دیگر، روایت سرگذشت شهموز، جد راوی، است که راوی در کتابی به آن برمی خورد. و اما لایه ی برجسته ی اثر، سرگذشت شخصیت محوری رمان کرّال است که حاکمی خودکامه و بی هویت است. این چندلایگی ظریف و سیّال، با وجود پرداخت روان و ساده ی نویسنده، در کنار ساختار معمایی اثر، که رخدادهای داستان در ساختاری پازل گونه کنار هم چیده شده و در پایان در ذهن خواننده ترسیم می شوند، دقت نظر و باریک بینی خواننده را می طلبد. خواننده در جاهایی از این اثر با با رخدادها، مکان ها و موجودهای عجیب و غریبی روبه رو می شود که ظرفیت خاصی در رمان برای تبدیل شدن به اثر سینمایی و تئاتری ایجاد کرده است. وقتی این وجه افسانه ای در کنار واقعیت زندگی راوی و ماجرای کرّال قرار می گیرد، رویدادها در برخی بزنگاه ها رنگی جادویی به خود گرفته و از این رو، اثر به نوعی وجهی رئالیسم جادویانه پیدا کرده، اما الهام نویسنده از عرفان و تصوف جغرافیایش کردستان، اثر را از از این لحاظ از سایر آثار این ژانر متمایز کرده است.