این تصور پایه که پنج «هنر اصلی» به خودی خود حوزه ای می سازند که، به سبب خصلت های مشترک این پنج هنر، از صناعات و علوم دیگر فعالیت های آدمی به روشنی جدا شده است نزد بیشتر کسانی که از روزگار کانت تاکنون درباره ی زیبایی شناسی قلم زده اند مسلّم بوده است. این تصور را حتی آن ناقدان هنری نیز که آشکارا می گویند «زیبایی شناسی» را باور ندارند آزادانه در کار می آورند و عموم دوستداران هنر نیز آن را عادی می انگارند. پاول اُسکار کریستِلِر در این جستار می کوشد تا نشان دهد نظام پنج هنر اصلی، که بنیاد زیبایی شناسی جدید است، در گذشته ی کمابیش نزدیک ریشه دارد و پیش از سده ی هجدهم سروشکل قطعی نیافته است، هرچند بسیاری از پاره های سازنده اش به اندیشه ی روزگاران نوزایی و سده های میانه و کلاسیک بازمی گردند.