خالد حسینی با رمان هزار خورشید تابان نشان داده که نه تنها در بازتاباندن زندگی روزمره ی مردم رنجدیده ی افغانستان توانایی بی نظیر دارد؛ بلکه راوی امین و چیره دستی در روایت تاریخ این سرزمین است. شخصیت های رمان چنان ملموسند که خواننده در طول مطالعه اش خود را به جای هریک از شخصیت های آن می گذارد. در پردازش داستان و شخصیت ها و اتفاق هایی که در آن رخ می دهد، به هیچ وجه اغراق نشده و هرکس می تواند آن را باور کرده و برایش جنبه ی حقیقی قائل شود. دو شخصیت اصلی رمان، هر دو زنانی هستند که مورد ستم های بی شماری قرار گرفته اند و هر دو تنها از سر ناامیدی تن به سرنوشتی عذاب آور داده اند. خواننده در این رمان عشق و نفرت را در کنار هم می بیند. همچنین گویی تاریخ پرآشوب این سرزمین را که مدام در میان زورگویان خودی و بیگانه دست به دست می شود، تجربه می کند … این کتاب که داستانی را در فاصله ی زمانی ۵۰ساله (از ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۳) روایت می کند، داستان دو زن افغان به نام های مریم و لیلاست که با وجود اختلاف بسیار زیاد، دست سرنوشت آن ها را برای مدتی هم خانه می کند. نام این کتاب به گفته ی نویسنده از شعر صائب تبریزی با مطلع: خوشا عشرت سرای کابل و دامان کهسارش که ناخن بر رگ گل می زند مژگان هرخارش گرفته شده است که در بیتی از آن می گوید: حساب مه جبینان لب بامش که می داند؟ دو صد خورشیدرو افتاده در هر پای دیوارش جوزفین دیویس مترجم انگلیسی این شعر، عبارت «دو صد خورشیدرو» را به a thousand splendid suns ترجمه کرده است.