"در انتظار گودو" یکی از بهترین نمایشنامه‌های قرن بیستم و اولین نمایشنامه‌ای است که ساموئل بکت به صورت حرفه‌ای نوشته است این اثر برای اولین بار در سال 1953 در سالن "دو بابیلون" به نمایش درآمد و سریعاً به یکی از ستون‌های اصلی تئاتر مدرن تبدیل شد. داستان در مرکز دو مرد، ولادیمیر و استراگون، قرار دارد که به نظر می‌آیند بی‌خانمان و منتظر چیزی به نام "گودو" هستند. درختی در جاده‌ای بی‌آب و علف محل انتظار آنهاست و آنها در طول نمایش به بازی‌های کلامی و بحث‌هایی درباره شعر و شاعری، رویاپردازی، و معناپردازی می‌پردازند. این بازی کلامی به طور تفکری و فلسفی درباره زندگی، معنا و اگزیستانسیالیسم شکل گرفته و زبان و نثر بکت در ارائه‌ی مینیمالیسم روشنگرانه، جلب توجه مخاطبان را دارد.