همه ما در برهه ای از زندگی مان بیمار می شویم. بیشترمان هم بر اثر ابتلا به یکی از بیماری ها غزل خداحافظی را می خوانیم. زندگی همه تا حدی متاثر از بیماری هاست. بیماری و زوال مشخصه های عمومی موجودات زنده اند. پس چرا بیماری، به قول زنی مبتلا به سرطان که نامه ای برایم نوشته بود، «راز کوچک و کثیفی» است که فقط بین بیماران رد و بدل می شود؟ مگر در این راز چه چیزی نهفته است؟ بیمار بودن چه حس و حالی دارد؟ در این کتاب می کوشم پرده از «راز کوچک و کثیف» بیماری بردارم به این امید که افراد در تجربه بیماری احساس بی کسی و تنهایی کمتری داشته باشند. "بیماری" چیست؟ آیا این یک اختلال فیزیولوژیکی، یک برچسب اجتماعی یا راهی برای تجربه جهان است؟ چگونه دنیای جسمی، اجتماعی و عاطفی فرد هنگام بیمار شدن تغییر می کند؟ و آیا در بیماری می توان بهبودی داشت؟ در "بیماری"، هوی کرل با ترکیب داستان شخصی بیماری جدی خود با بینش و بازتاب هایی که از کارش به عنوان یک فیلسوف به دست آورده است، این سوالات را مورد بررسی قرار می دهد. کارل نشان می دهد که چگونه مفاهیم و زبانی که امروزه برای توصیف بیماری استفاده می شود نامناسب و گمراه کننده است. امروزه به بیماری به عنوان یک اختلال بیولوژیکی موضعی نگریسته می شود، در حالی که تجربه واقعی فرد بیمار، ترس های او، امیدهای او، نحوه تعامل او با دیگران و نهایتا تجربه زندگی او نادیده گرفته می شود. کرل با تمرکز بر تأثیر بیماری بر زندگی بیمار و توجه به تجربه بیمار، نشان می دهد که بیماری یک فرایند تغییر زندگی است نه یک مشکل فیزیولوژیکی محدود. رویکرد تازه کرل به بیماری، برخی سوالات چالشی را در مورد اینکه ما چگونه به بیمار نگاه می کنیم، مطرح کرده و ما را به تفکر بیشتر وادار می کند.