منتقدین آثار بوبن بر این اعتقادند که نوشته های او قطعات مختلف یک پازل هستند و یکدیگر را کامل می‌کنند. هر کدام از کتاب‌ها جدا از این که جو خاص خود را حفظ میکنند حرفی از جنس زمان میزنند گویی روایتگر تمام کتابها یکی است. روایتگر، حیات طبیعت را جشنی فراتر از شعور نباتی میداند و همچون کودکی متحیر با دیدن پروانه ای که از پیله ی خود سر به در می آورد به وجد می آید. او پروانه را نیز همراه با درخت و گنجشک همزاد خود میداند: «اما به عقب باز نخواهم گشت. جشن تازه شروع شده است. مقابل من تلاش من و تمام امیدهایم قرار گرفته اند... باید پروانه شد.» (برگرفته از مقدمه کتاب)