نهضت اسلامی امام خمینی(ره) که از سال 1341 با فراز و نشیب‌هایی در ایران و خارج از کشور تداوم یافته بود، در سال 1356 در پی حوادثی شتاب گرفت و به انقلابی تمام‌عیار تبدیل شد که منجر به سرنگونی رژیم پهلوی گردید. پیروزی سریع انقلاب اسلامی، نیروهای انقلابی را با معضلات و مشکلات متعددی در راه تأسیس و استقرار نظام جدید روبه‌رو کرد. اگرچه نوع حکومت پس از انقلاب پیشتر در کلام رهبری انقلاب کمابیش ترسیم شده بود با این حال به اقتضای آن روزهای سخت و طاقت‌فرسا که نهال نوپای انقلاب در معرض انواع آسیب‌ها و گزندها بود، ایجاد نهادها و سازمان‌های امنیتی برای حراست انقلاب از توطئه‌های داخلی و خارجی لازم و ضروری بود.دستگاه‌ها و نهادهای امنیتی و نظامی حکومت پهلوی با سرنگونی رژیم از هم پاشیده یا در معرض انحلال بودند و عملا مملکت به دست انقلابی‌ها افتاد. ارتش که در بحبوحه‌ی انقلاب به مردم پیوسته و در ادامه راه نیز به خدمت انقلاب درآمده بود، مورد بغض و عناد گروهک‌های وابسته به شرق و غرب قرار گرفت. در چنین شرایطی تأسیس نهادهای امنیتی نیز چندان سهل و ساده نبود، زیرا هم نفوذ اعضای گروهک‌ها در آن نهادها محتمل بود و هم اینکه مبارزان انقلابی تجربه و سابقه‌ی چندانی در این عرصه نداشتند. به علاوه در روزگار مبارزه با رژیم، گروه‌های زیادی با خط‌مشی مختلف فعالیت می‌کردند که بعد از پیروزی انقلاب تمامی این گروه‌ها خود را صاحبان اصلی انقلاب قلمداد می‌کردند. اگر به این شرایط توطئه‌های دشمنان خارجی و تحریک احزاب و گروه‌های قومی نیز اضافه شود، دشواری شرایط سال‌های اولیه انقلاب روشن‌تر می‌گردد.مجموعه‌ی پیشرو با نگاهی دقیق و ژرف‌کاوانه به دغدغه‌های انقلابی‌ها از فردای پیروزی انقلاب، درصدد ترسیم فضا و شرایط به وجود آمدن نهادهای امنیتی انقلاب و چگونگی عملکرد آنها در آن شرایط دشوار تاریخی است. نویسنده با نگاهی جدید و جستجوی وسیع در منابع مختلف مروری دقیق بر حوادث و موضوعات امنیتی دو سال ابتدایی انقلاب دارد و ضمن آن به توضیح عملکرد احزاب، گروه‌ها و شخصیت‌ها در قبال تحولات مختلف سال‌های نخست پیروزی انقلاب پرداخته است.