جذابیت و لذت‌بخش بودن بازی، امتیازات اصلی و مهم آن بوده که درمانگر ترجیح می‌دهد در مقایسه با دیگر روش‌های درمانی در درمان کودکان، به روش بازی‌درمانی روی آورد اگر هنر برقراری ارتباط با کودکان را در خود پرورش داده و کودکان را مجذوب خود کنیم، یا با نوآوری و از طریق بازی وارد عمل شویم، کودکان با سرعت بیشتری درمان را می پذیرند. درمانگر با انجام این فعالیتهای خلاقانه، می تواند موانع مقاومتی را بشکند و با درگیر کردن کودکان با درمان، به نتایج درمانی موفقی دست یابد. هدف از تألیف این کتاب عملیاتی کردن این موضوع است.