قانون پارکینسون کتابی است که تا بوروکراسی هست، کهنه نخواهد شد. این کتاب وارونه فهمی های ما درباره مفهوم دیوانسالاری و کارآیی آن را آشکار می کند و با ترکیبی از طنز و طعن و یافته های پژوهشی، به ما می فهماند که وجود عقلانیت تمام عیار یا حتی ناقص در سازمان ها یا روال مدیریتی پر زرق و برق آن ها، فریب یا مبالغ های بیش نیست. قانون پارکینسون، رساله ای است که پوسیدگی جلال و جبروت ساختمان های بزرگ و لشکر بی شمار کارکنان آن ها را به مخاطب می شناساند و با طنزی شیرین به ما می آموزد که چرا دیوانسالاری حکومتی و بودجه هایش از سوراخ سوزن رد می شوند ولی از در دروازه خیر. پارکینسون در این کتاب به ما یاد می دهد که چرا وقتی برای به پایان رساندن یک کار، فرصت فراوان و کارمندان پرشمار در نظر می گیریم، آن کار در فرصت مقرر تمام نمی شود و چرا کارآیی یک کمیته یا کابینه، به تعداد اعضایش ربط دارد. نثر پارکینسون و این رساله کوتاه او یک دوره فشرده و استادانه برای آموزش نقادی، طنز، پژوهش کاربردی و رعایت ایجاز در گفتار و نوشتار است. باشد که از گذشتگان درس بگیریم.