راوی دانای کل رمان آشکارا نظر به قرن نوزدهم روسیه دارد و از ناکامی های معاصر تبریز در رنج است. او با کاوه، شخصیت روشنفکر رمان در صدد ویران کردن اوضاع برمی آید اما به نتیجه نمی رسد. در نهایت و از مجرای داوود، دیگرشخصیت رمان، از واقع گرایی که بازتاب دهنده چیزی جز تبریز و تلخی ها و ناکامی هایش نیست به اکسپرسیونیسم گذر می کند تا بتواند با تجسم آرزوی درونش در جهان روسیه گام بردارد و نفس بکشد.