نویسنده این کتاب برای بیان مقاصدش قالب داستان را برگزیده است،‌ داستانی که شخصیت اصلی آن، دختر هشت ‌ساله‌ای است که رشد عقلی‌اش بیش از رشد سنی‌ اوست و با برادر کوچک‌تر و مادر غیر قابل ‌پیش‌بینی‌اش زندگی می‌کند. زندگی تراژیک او در مسیرهایی که به هم مربوط‌ ولی دور از انتظارند، با زندگی سه غریبه پیوند می‌خورد. رابرتسن در این اثر به دنبال یادآوری کودکان به دنیاست. وی در مصاحبه‌اش هدفش از نوشتن این اثر را به تصویر کشیدن زیبایی‌های دنیای کودکان و شادی‌ها و شکنندگی هولناکشان توصیف می‌کند.