سال­هاست کارشناسان تربیتی و روانشناسان باتجربه، از اختلاف بین نسل ­ها و انتقال نیافتن اندوخته ­ی تجربیات بزرگسالان به کودکان و نوجوانان سخن می­گویند، نسبت به عواقب آن، هشدار می­دهند و از افراد دلسوز و آگاه می­خواهند که مراقب این موضوع مهم باشند. اما انجام چنین کاری بسیار دشوار است و به ظرایف زیادی نیاز دارد. بیشتر والدین نمی­دانند که از چه وسایل و شیوه­ هایی می­توانند بهره ببرند تا بدون ایجاد دلزدگی و دافعه و به شکل پنهانی ارزش­ های اخلاقی و چکیده­ ی دریافت ­های خود و گذشتگان از زندگی را به بچه­ های عصر دیجیتال یاد دهند. انتشارات « کتاب نیستان » با توجه به این نیاز کاملا به ­جای خانواده­ها و معلمان گرامی، با استفاده از زبان داستان و برخورداری از نگاه عمیق و هنرمندانه­ ی نویسندگان و تصویرسازان ایرانی نسبت به تولید مجموعه­ ی « اندیشه­ های خوشمزه » اقدام کرده است. مخاطب هشت سال به بالا، غرق در لطافت داستان­ها و فضاهای متنوع و خیال ­برانگیز آن می­شود و ناخودآگاه به سمت نتیجه­ گیری منطقی می­رود. از آنجا که آنچه کودک خود، به­دست آورد ملکه­ ی ذهن می­کند، ارزش چنین استنتاجی به­ مراتب بیش از جملات دستوری و خسته­ کننده­ایست که به شکل مستقیم مطرح می­شود. « روزی که خورشید قهر کرد » روایتی ظریف و اسطوره­ای از حادثه­ای دارد که با توجه بیش از حد انسان­ها به ماه و نادیده گرفتن خورشید، رخ می­دهد: « شاعران فقط برای ماه شعر می­گفتند و عکاسان فقط از ماه عکس می­گرفتند. بچه­ ها فقط به ماه نگاه می­کردند. همه این چیزها باعث شد خورشید از دست آدم­ها ناراحت شود و یک تکه ابر بزرگ و سفید را بکشد جلوی صورتش تا مردم او را نبینند. » ماجرا، با عواقب وخیم قهر خورشید ادامه می­ یابد. باوجود عذرخواهی آدم بزرگ­ها و دلایلی که بچه­ ها برای نگاه نکردن به خورشید می­ آوردند، او راضی نمی شود و زندگی به سختی پیش می­رود تا این که یکی از بچه­ های کتابخوان، راه حل را پیدا می­کند. راهی که از دل افسانه­ ها و اسطوره­ هایی همچون سیمرغ و اژدها می­گذرد و شادی و عشق را به کره­ی زمین باز می­گرداند. مخاطب دبستانی « روزی که خورشید قهر کرد » به­ سادگی با روایت کوتاه اما پرهیجان و تصاویر متفاوت آن همراه می­شود. بویژه که استفاده از عنصر تخیل در شخصیت ­سازی برای خورشید و ماه، این کتاب را از سایر آثار مجزا کرده است. استفاده­ ی آقای « منان عشینی » در یکی از صفحه ها از زاویه ­ی دید از بالا برای کودکان تازگی دارد و به آنها کمک می­کند تا از فاصله­ ای بسیار دور به زمین و ماجراهای آن بنگرند و برای لحظاتی از خودمحوری و خودبزرگ ­بینی که یکی از ویژگی­های رایج نسل فعلی است، فاصله بگیرند.