"از نظر آگامبن وجه مشخصه‌ی جهان معاصر ما افول ایده‌ی کلاسیک سیاست، فرهنگ مبتذل نمایش و فرسایش مدام حقوقی است که باور داریم معرف ایده‌ی ما از انسان است. با این حال نقد آگامبن نه نقد یک نیهیلیست بدبین است و نه بی‌بهره از عمق تاریخی.... این کتاب می‌خواهد نشان بدهد که آثار آگامبن شکل دهنده‌ی بدنه‌ی یکپارچه‌ای هستند برآمده از دغده‌ای معطوف به زبان... اگر این کتاب فقط یک ادعا درباره کار آگامبن داشته باشد احتمالا همانا مرکزیت فلسفه زبان در کار اوست.."