«برایتان شبی آزاردهنده آرزو می‌کنم.» میشاییل هانکه این جمله را پیش از نخستین اکران «پنهان» در جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم لندن خطاب به تماشاگران می‌گوید. اما «آزاردهنده» بی‌گمان برای بیننده‌ی هر فیلمی از او در سراسر جهان آشناترین کلیدواژه است. آن چه در برابر دوربین به نمایش در می‌آورد، غالبا بسیار ساده و عادی است؛ عادی بودنی معقول، اما نامعمول که به تدریج سبب آزار تماشاگر می‌شود. به همین دلیل، او در نظر دوستداران سینما میان یکی از «بهترین» و یکی از «تحمل ناپذیرترین» فیلم‌سازان معاصر در نوسان است. در مشرب فکری او، نشانه‌هایی از ایده‌آلیسم آلمانی در فلسفه (فیشته)، اگزیستانسیالیسم سارتری ریشه‌دار در فلسفه هگل، مارکسیسم غیرارتدوکسی (بنیامین - آدورنو)، رمانتیک‌های ادبی (گوته - شیلر)، مکتب رفتارگرایی در روانشناسی و عناصر پایه‌ی سینمای مدرن قابل تشخیص است. فیلم‌های او در کار طرح پرسش‌اند. زمانی بیشترین اعتراض منتقدان به فیلم‌های او در این دو سوال خلاصه می‌شد: «چرا فیلم‌ساز به تمام پرسش‌ها پاسخ نمی‌دهد؟» و «چرا فیلم‌ساز از طریق پاسخ ندادن به سوال‌ها ما را آزار می‌دهد؟» پاسخ او غالبا همین است: «وظیفه‌ی هنر پاسخ دادن به پرسش‌ها نیست و پرسش کردن به معنای پاسخ دادن نیست…» در ویراست تازه‌ی کتاب، علاوه بر بازنگری و افزودن بخش‌هایی تازه به فصل فیلم‌ها، مقاله‌ای درباره‌ی آخرین فیلمش، پایان خوش آمده، فصل مجزایی هم به اقتباس تلویزیونی هانکه از نوول عصیان نوشته‌ی یوزف روت اختصاص یافته است.