انتشارات هفت اقلیم هنر منتشر کرد: می نویسد:دختر دست می برد به شال مرجانی اش که افتاده روی صورت بی آرایشش انتهایش می رسد به پیراهنی که خواسته به زردی مرجان های دریا بزند: «از وقتی قرص هام رو می خورم می گن دیگه خطری ندارم انگار کوسه ای آروم» اشاره می زند به پوستری که توی آبی ناآرام دیوار ماهی هایش قرار ندارند یا گوشه ای کز کرده اند یا در میانه ی آب از ماهی بزرگی که افتاده دنبالشان فرار می کنند مرجان ها پس از مرگ رنگشون سفیده، سفید شیری از پوستر بی قاب جدا می شود مثل دختر ته راهرو... وقتی رسیدم سفید بود... دوباره زل می زند به پوستر «کاش گوشه ای از این آبی آروم برای من بود.فروشگاه اینترنتی 30بوک