در زندگی روزمره و حرفه ای، شاهد ابراز قدردانی های فراوانی هستیم. بیشتر دستاوردهای ما با کمک دیگران حاصل می شود و ما برای خیرخواهی دیگران ارزش قائل ایم و وقتی دریافت کننده ی آن هستیم، پاسخ عاطفی ما اغلب «قدردانی» است. اما آیا ما ملزم به «جبران» خیرخواهی دیگران در قالب قدردانی هستیم؟ اگر هستیم، دِین ما به آنان چگونه دِینی است؟ آیا قدردانی کردن مستلزم این است که فردِ خیرخواه درواقع قصد داشته باشد به من سود برساند؟ آیا تفاوتی بین احساس قدردانی و کنش ناشی از قدردانی وجود دارد؟ آیا پیش شرط قدردان بودن من از دیگری این است که به او احترام بگذارم؟ آیا ما نوع خاصی از قدردانی را به کسانی که هویت ما را شکل داده اند مدیون ایم؟ این ها ازجمله پرسش هایی است که نویسندگان کتاب روان شناسی اخلاقی قدردانی به آن می پردازند. این کتاب برخی از جدیدترین تحقیقات را درمورد قدردانی، از حوزه هایی مانند فلسفه و علوم ذهنی و روان شناسی، در اختیار خواننده قرار می دهد.