صبح از راه رسیده. نور روی آب می لغزد، حشره ای از سطح آن می پرد، چیزی در سایه تکان می خورد و ناپدید می شود. زنی ایستاده و نگاه می کند؛ نه برای ثبت زیبایی، نه برای یافتن آرامش؛ فقط برای دیدن آنچه هست، همان طور که باید باشد. زائر نهر تینکر روایت همین ایستادن است؛ روایتی از مواجهه با جهانی زنده، بی قرار و بی رحم. آنی دیلارد کنار نهر، با درختان، جانوران و نور پیش می رود و آن ها را نه به عنوان نماد، بلکه به مثابه ی حضورهایی واقعی پیش چشم می آورد؛ حضوری که هم زمان زایش و ویرانی را در خود دارد. در این کتاب، دیدن کاری ساده نیست. هرچه نگاه ادامه می یابد، جهان روشن تر و درعین حال ناامن تر می شود. دیلارد نشان می دهد و کنار می کشد؛ نه نتیجه می گیرد و نه خواننده را به اطمینان می رساند. پرسش ها می مانند، سکوت ها می مانند و خواننده با آنچه دیده است تنها می ماند. زائر نهر تینکر، داستان طبیعت نیست؛ داستان دیدن است. دعوتی است به مکث، به تماشایی دقیق تر و به پذیرش حیرتی که شاید تسلی بخش نباشد، اما چشم را بیدار می کند. اگر حاضر باشی مکث کنی و نگاه کنی، این کتاب تو را با خود به کنار نهر می برد. این کتاب برند ه ی جایزه ی پولیتزر 1975 است.