رمان «آدم کش» (Le Meurtrier) یکی از آثار عمیق و تکان دهنده ی پاتریشیا های اسمیت است که در آن، نویسنده با مهارتی بی نظیر، به مرزهای باریک میان «انسان» و «هیولا» نفوذ می کند. برخلاف رمان های پلیسی کلاسیک که بر شناسایی قاتل تمرکز دارند، های اسمیت در این اثر، تمرکز خود را بر «ماهیتِ خودِ قاتل» و فرآیند فروپاشی روانی او می گذارد. ۱. روایت از درونِ تاریکی: داستان حول محور شخصیتی می چرخد که نه تنها از اعمال خود، بلکه از هویت خود نیز بیگانه است. های اسمیت با استفاده از تکنیک روایت اول شخص یا نزدیکی بسیار زیاد به ذهن شخصیت، خواننده را مجبور می کند که از دریچه ی چشمِ خودِ قاتل به جهان بنگرد. این رویکرد باعث می شود خواننده دچار نوعی «درگیری اخلاقی» شود؛ چرا که با وجودِ دانستنِ ماهیتِ جنایتکارانه ی شخصیت، ناگزیر به دنبال کردنِ منطقِ درونی و پیچیده ی اوست. ۲. روان شناسیِ گسست و انزوا: موضوع اصلی کتاب، مطالعه ی «انزوا» و «بیگانگی» است. شخصیت اصلی، فردی است که از اجتماع جدا شده و در دنیایی از افکار پراکنده و تکه تکه شده زندگی می کند. های اسمیت نشان می دهد که چگونه یک فرد می تواند در عین حضور در میان جمعیت، از نظر روانی در یک خلاء مطلق قرار داشته باشد. این کتاب، بررسی دقیقِ استیصالِ انسانی است که نمی تواند با قوانین و ارزش های جامعه ای که در آن زندگی می کند، هم سو شود. ۳. سبک و اتمسفر: لحن کتاب سرد، دقیق و تا حد زیادی بی روح است؛ اما همین بی احساسیِ روایت، تنش و اضطراب را در خواننده به اوج می رساند. های اسمیت از توصیفاتِ پرزرق وبرق پرهیز می کند تا بر «خلاءهای روانی» شخصیت تأکید ورزد. «آدم کش» فراتر از یک داستان جنایی، یک کالبدشکافی روان شناختی است. این رمان به ما می گوید که ترسناک ترین چیز، نه خودِ عملِ قتل، بلکه آن تاریکیِ بی انتها و سکوتِ مطلق در روحِ انسانی است که دیگر هیچ پیوندی با جهانِ پیرامون خود ندارد.