اگر باور کنید زندگی بسیار کوتاه و پیش بینی ناپذیر است، زندگی برایتان جذاب تر و حتی سحرآمیز می شود. اگر از پنهان کردن نقص ها و شکست هایتان دست بردارید، احساس رهایی می کنید. محدودیت هایتان مانع زندگی پرمعنا نیست. بااین حال، باید بپذیرید فرصت نمی کنید بیش از چند کار مهم و شجاعانه انجام دهید. فانی و محدودبودن انسان عاملی است که از دیرباز او را به تلاش بیشتر برای بیشترین بهره برداری از زمان محدود عمر واداشته است. کمال گرایی از ویژگی هایی است که به این قضیه دامن زده است. کتاب های خودیاری بسیاری آدم ها را به این مسیر سوق می دهند و بذر انتظاراتی فراانسانی را در ذهنمان می کارند. در سال های اخیر کتاب هایی برای اصلاح این وضعیت نگاشته اند تا انسان از کمال گرایی دست بکشد. الیور برکمن در چهارهزار هفته، بی رحمانه متوسط عمر انسان را به ما گوشزد می کند؛ هفته هایی که بسیاری از آن ها را پشت سر گذاشته ایم. او در این کتاب درباره ی افتادن در تله ی بهره وری در فرصت کوتاه زندگی می نویسد و می گوید می توانیم خودمان را از این تله دور کنیم و ضمن داشتن زندگی پربار، از هفته های باقی مانده ی عمر لذت ببریم. برکمن بعد از کتاب پرفروش چهارهزار هفته باز دست به قلم می شود و این بار هم کتابی بسیار مفید می نویسد که باز هم از پرفروش ترین کتاب ها می شود: تأملاتی برای انسان فانی. این کتاب، برخلاف کتاب هایی که وعده می دهند در مدتی مشخص فلان ویژگی جزئی جدایی ناپذیر از وجود و زندگی مان شود، بیست وهشت روز ما را به فکر وامی دارد تا محدودیت های انسانی مان را بپذیریم و براساس آن ها عمل کنیم. دانستن قدر زندگی به معنای عمل برخلاف نهادمان برای بیشینه سازی کارایی مان نیست. دانستن قدر زندگی یعنی واقعیت های زندگی انسانی را بپذیریم و باوجود همه ی محدودیت ها بیشترین بهره و لذت را از زندگی ببریم. تأملاتی برای انسان فانی راهنمایی خوب برای بازگشت به زندگی انسانی و دورشدن از افسانه ی کمال و جاودانگی است.