پانتومیم «تئاتر خاموش» یا «هنر گفت وگوی بدون کلام» است. تأکید پانتومیم بر طرح احساسات و مفاهیمی است که هرگز با کلام به بیان درنمی آید. مضامین مورد استفاده در پانتومیم از کمدی تا تراژدی تنوع دارد و تنها با تجسم در بدن بازیگر است که به بیان درمی آید. از این رو ناب ترین و اصیل ترین شکل تئاتری محسوب می شود.