شعر اگرچه هنری کلامی ست اما اساسا سکوت کرده است چرا که محتوا را در پس شگردها و تکنیک های زبانی پنهان نموده است. نقد، شعر را به سخن وامی دارد و در حقیقت آن را به دنیا می آورد. نکته این جاست که شعر با هر قرائت، هر خوانش و به دنبال آن هرنقد چه بسا معنی یا معانی تازه ای می یابد و دوباره متولد می شود. پس هر معنای تازه در عین حال که زایش و مرگ مجدد متن است. این زایشمرگ تا ابد ادامه می یابد ... .