همیشه آرزو داشتم با خلق یک اثر ماندگار و خاص و فوق‌العاده کاری کنم که روزهای گذشته زندگی‌ام برای همیشه در ذهنم باقی بماند. می‌دانم که من هم مثل همه‌ی آدم‌های دیگر روزی خواهم مرد ولی با نوشتن خاطراتم سعی می‌کنم آنها را حفظ کنم. شاید کودکانی که ناخواسته و بدون اینکه پدر و مادرشان بخواهند به این دنیا پای می‌گذارند، صدها سال بعد آنها را بخوانند و به آینده‌ی خودشان دلگرم شوند. گاهی تصور می‌کنم که یکی از آنها کتاب مرا باز می‌کند و با من و زندگی من وقتی که کودکی ۱۰ ساله بودم آشنا می‌شود، بدون آنکه از کشورش و حتی از خانه‌ی خودش در سیدنی، توکیو، لندن، هنگ‌کنگ و یا لس‌آنجلس خارج شده باشد. و من هر روز با یک لبخند زیبا به استقبال آنها خواهم رفت و خواهم گفت که از دیدار آنها چقدر خوشحالم. چرا که من کسی هستم که درون شما را، درد جانسوز و آنچه را که شما تحمل کرده‌اید، درک می‌کنم. (برگرفته از متن ناشر)