زورو هیچ نسبتی با هنر معاصر ایران ندارد زیرا این هنر هیچ نسبتی با مفهوم قهرمان ندارد .در هنر خمیازه آوری که صد سال است اکثر بزرگانش کاری جز آه و ناله و ترحم طلبی بلد نبوده اند، چه فهم و درکی از قهرمان و قهرمان سازی میتواند وجود داشته باشد .به چنین هنری از هر راهی که وارد شوی آخر سر به گورستان ویرانی میرسی که ، سنگ قبر قهرمانان اسطوره ای قدیم ، تنها نشان قهرمانی محصوب می شود.