امروزه شاهدیم در تمامی کشورها، برای مصرف فرهنگی برنامه‌ریزی می‌کنند؛ به این معنا که دولت‌ها با سیاست‌های خود، درصددند تا بتوانند الگوی مصرف فرهنگی مختار خویش را در تمامی سطوح جامعه گسترش دهند. این سیاست‌ها ممکن است نظام ارزشی و هنجاری باشد که در متن فرهنگ و مورد خواست مردم است، یا ممکن است تولید یا بازتولید متن دین در عرصۀ فرهنگ باشد و همچنین ممکن است ایدئولوژهای طبقۀ حاکم باشد. از هر رویکردی که به مقولۀ مصرف فرهنگی نگاه بیندازیم درمی‌یابیم فهم اینکه در یک جامعه سیاستمداران و نخبگان جامعه چگونه به مصرف فرهنگی نگاه می‌کنند، امری است کاملا ضروری. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران و پیگیری مقدمات تشکیل حکومت اسلامی در ایران طبیعتا اندیشۀ رهبران دینی این حکومت به‌عنوان مهم‌ترین منابع فکری در تحلیل گفتمان این انقلاب محسوب می‌شوند که در این نوشتار به‌دنبال آنیم.