کتاب حاضر به بررسی مواجهه هایدگر با مسئله تمایزگذاری میان «وجود» و «ماهیت» می پردازد. تمایز وجود ماهیت چنان در فلسفه اسلامی اهمیت دارد که به سختی میتوان این فلسفه را بدون این تمایز در نظر آورد. هایدگر در مسیر فلسفه ورزی خود در آثاری متعدد به دوگانه وجود ماهیت اشاره کرده اما در دو اثر مسائل اساسی پدیدارشناسی و پایان فلسفه به نحو مبسوط به این مسئله پرداخته است در نگاه نخست ممکن است چنین تصور شود از آنجایی که تفکر هایدگر حول پرسش از وجود سامان یافته است، تمایزگذاری وجود و ماهیت باید برای او بسیار اهمیت داشته باشد اما هایدگر این تمایزگذاری را حاصل درکی متافیزیکی از وجود دانسته، آن را به نحو بسیار رادیکال و بنیادین مورد نقادی قرار می دهد. اثر حاضر را میتوان در زمره ی فلسفه ی تطبیقی قرار داد. این تطبیق در واقع میان اندیشه هایدگر و فلسفه اسلامی است و نگارنده تلاش کرده است تا حد امکان به برخی از تمایزهای اساسی میان تفکر هایدگر و فلسفه اسلامی نزدیک شده از این رهگذر فلسفه اسلامی و همه متعاطیان آن را به نوعی معاشرت و گفتگو با فلسفه معاصر فراخواند.