بزرگمهر حکیم از او یاد می شود، فرزند سوخرا و وزیر خسرو انوشیروان پادشاه ساسانی بود. او رئیس مشاوران ویژه دربار و پاسبان شخصی شاه و رئیس دربار بوده است. منابع فارسی و عربی او را دارای خرد استثنایی و اندرزهای حکیمانه توصیف کرده اند. گزارش های نیمه افسانه ای از جایگاه او در شاهنامه و در اندازه ای کمتر در غرر ثعالبی و مروج الذهب مسعودی آمده است. از سوی خاورشناسان، بزرگمهر شخصیتی افسانه ای پنداشته می شود که به دلیل ناهمگونی نظرات درباره بزرگمهر در منابع اسلامی و ذکر نشدن نام وی در آثار پیش از اسلام است. برخی پژوهشگران بزرگمهر را با برزویه طبیب یکی دانسته اند که این نظر از سوی دیگر پژوهشگران رد شده است. برخی او را با برزمهر یکی می دانند.