رفتم داخل رودخانه‌ی خشکه و با احتیاط سرک کشیدم. سعی کردم تا جایی که نور ماه اجازه می‌داد اطراف را نگاه کنم. هیچ چیزی نبود جز سیاهی طولانی‌ای که انگار تمامی نداشت. فقط صدای عوعو سگی از دور می‌آمد که شبیه خواب زده‌ها بود. لا به لای سکوت چند ثانیه‌ای صدای سگ گوش‌هایم را تیز کردم. صدای سکوت شب شده بود مثل شنیدن صدای نفس‌های آرام گوهر که با نگاه‌های دزدکی‌اش سرخوشم می‌کرد. شبیه صدای خرد شدن چوب‌های خشک زیر پایم که انگار تمامی حشرات رودخانه را بیدار می‌کرد.