هیچ چیز رها نیست و نمی‌توان بیرون از روابط پیچیده و بافت حاکم در ارتباط متقابل افراد و اشیاء چیزی را مطالعه و بررسی کرد. طبیعت محیط انسان و سازمان‌های اجتماعی همه و همه سیستم هستند. شخصیت آدمی، بدن انسان و هر ارگانیزم یک سیستم است؛ نظمی پویا از اجزا و فرآیندهایی که در کنش متقابل اند. بیماری یک سیستم است. در این نگاه، آسیب‌شناسی روانی به کارکردهای منفرد ژن، مغز، احساس و یا بازتاب‌ها بازگردانده نمی‌شود؛ آسیب به کار کرد یک سیستم وارد می‌شود. سیستم دارای ظرفیت‌های تنظیمی چشمگیری است که سالم یا ناسالم عمل می‌کند.